GASTBLOG: “Mamma kan nooit meer beter worden.”

Als Roos voor het eerst bij me komt, stapt er een prachtig 8-jarig meisje binnen. We drinken thee en ranja en eten samen koekjes. Ik ben altijd nieuwsgierig naar de kinderen die ik mag ontmoeten en stel dan ook allerlei vragen. Het doet me goed als ze me, wanneer ik vraag waar ik haar aan kan herkennen, vertelt dat dit haar mooie, lange donkere haren en groen-grijze ogen zijn.
Als ik naar Roos kijk zie ik ook die mooie lange haren en kijk ik in prachtige ogen. Maar ik voel ook iets ‘zwaars’. Is het mijn voorkennis, waardoor ik dit denk te zien? Denk te voelen?

Een week eerder was ik bij de moeder van Roos op huisbezoek. Dat doe ik zelden, want ik heb een heel fijne ruimte aan huis waar ik ouders, jongeren en kinderen ontmoet. Deze keer is het anders… Ilona, de moeder van Roos, is alleenstaande moeder en kan niet bij mij komen. Ilona ligt 23 uur per dag op een bed dat in de woonkamer staat. Haar nekwervels zijn dusdanig instabiel dat er een heftige druk is op de hersenstam en haar kleine hersenen zo’n 11 millimeter in haar nek zijn gezakt. Deze complicaties zijn ernstig invaliderend. Ze blijken hoogstwaarschijnlijk hun oorsprong te hebben in een zeldzame, erfelijke bindweefselaandoening, het Ehlers-Danlos Syndroom. En Ilona heeft de Hypermobiele variant (H)EDS.

“Mamma kan nooit meer beter worden en mijn broertje is bijzonder. Hij is anders dan de rest. Hij is heel lief, maar kan ook schoppen en slaan. Hij zit op een andere school…”

Poeh… de groen-grijze ogen kijken me aan als ze dit zegt. Ik weet nu dat ik het ‘zware’ dat ik in de ogen van Roos zag, me niet verbeeld, dat ik het niet verkeerd ‘zie’ en ‘voel’. Dit meisje van 8 jaar is ogenschijnlijk een meisje dat licht en huppelend leeft en speelt. Een meisje dat onbezorgd is. Met haar wapperende, lange, donkere haren en groen-grijze ogen. Door haar de eenvoudige vraag te stellen wat ze zou wensen voor zichzelf kom ik nog meer te weten. Ze antwoordt namelijk: “Dat mamma niet meer ziek is.”
Daar waar andere 8-jarige meisjes veelal antwoorden dat ze een nieuwe Barbie zouden willen, die roze sneakers, of een eigen telefoon, wenst Roos iets voor haar moeder en niet iets voor haarzelf.

Het ziekteproces van haar moeder heeft een grote impact op Roos en haar broertje. Ieder kind, ieder mens, heeft behoefte aan veiligheid. Je ouders verliezen is per definitie veiligheid verliezen. Wanneer er geen vader in beeld is en je enige ouder een dusdanig risico loopt op blijvende verlamming met in het ergste geval zelfs de dood, dan is de veiligheid in het geding. En dan ontstaat er angst. Angst voor verlies in dit geval. En om te voorkomen dat je je (zieke) ouder verliest ga je je zieke ouder verzorgen. Ga je doen wat in je mogelijkheden ligt.

Bekeken vanuit het systemische principe, geeft het rust binnen een gezin als iedereen erbij hoort, zijn of haar eigen rol op zich neemt en er balans is tussen geven en nemen (waarbij belangrijk is om te weten dat in de rol van ouders en kinderen, de ‘grote’ (de ouder) geeft en de ‘kleine’ (het kind) neemt).
De ouder neemt dus de ouderrol op zich en het kind de kind-rol. In dit geval lukt dat niet. Ilona kan emotioneel wel deze rol nemen, maar fysiek niet. Ze kan haar dochter en zoon niet zelf naar bed brengen, kan haar kinderen niet naar school brengen, de boodschappen doen of met ze op stap gaan. Roos neemt, als eerst geboren kind, de rol van haar moeder op zich. En stapt als het ware in de ‘moeder-energie’. Gaat (ver)zorgen, geven, de verantwoordelijkheid dragen en dan is er sprake van verstrikking. Dan voelt het kind zich al ‘groot’ terwijl dit meisje nog maar kind is en niet alles weet van de ‘groten’. Dit alles gebeurt op een onbewust niveau, maar kan een behoorlijk diepe (emotionele) laag raken die je mogelijk zelfs de rest van je leven met je meedraagt.

Het zou dan ook geweldig zijn wanneer Ilona in Barcelona geopereerd kan worden, waardoor ze haar moederrol terug kan pakken. En tegen haar dochter kan zeggen dat ze zich geen zorgen hoeft te maken. Dat mamma er is om voor haar te zorgen, dat mamma het voor haar regelt, dat zij dat nog niet hoeft te doen, want zij is nog ‘klein’ en mamma is ‘groot(s)’!

Ja, Ilona, je bent groots. Hoe je dit lot draagt en doet wat in je mogelijkheden ligt. Je dochter en zoon zullen later weten en diep van binnen voelen dat je niet anders kon. En dan maken ze net als ik, een diepe buiging voor je.

Liefs Gerdien

Gerdien Jansen (1970) is kinder-jongeren-oudercoach, weerbaarheidstrainer, kinderyoga-docent en heeft met heel veel liefde 21 jaar in alle functies en groepen van het basisonderwijs gewerkt. Sinds 2013 heeft zij in Huissen haar coachpraktijk onder de naam Gerdien Jansen Kindcoaching. (www.gerdienjansen.nl)

Doneer jij ook?

De operatie die het leven van Ilona gaat redden kan alleen plaatsvinden in Barcelona.
Dit kost € 130.000.
Maar wordt niet vergoed.
Doneer jij ook om het leven van Ilona te redden?
Natuurlijk doneer ik ook!

Stichting Toekomst voor Ilona
Hofmeesterij 15
6852 NA Huissen

KvK nummer 78341833

IBAN NL09 RABO 0356 9485 44

+31 6 82738896

info@toekomstvoorilona.nl

Deze site is gemaakt
door Frank Los
Privacyverklaring
linkedin facebook pinterest youtube rss twitter instagram facebook-blank rss-blank linkedin-blank pinterest youtube twitter instagram