Mijn eerste blog als Ilona 2.0

Er begint rust te komen na het ritje in de rollarcoaster…
Van crowdfunding via operatie naar ontslag.

Wat hadden we een geluk dat er iemand tussenuit was gevallen dat wij zo snel mochten komen. Des te meer ik mij dat nu besef met de vele Corona patiënten hier in Barcelona en in Teknon.
Ik vraag me ook af of ik überhaupt nog wel tijdens deze golf geopereerd zou worden als deze persoon er niet tussenuit was gevallen….


SPANNENDE TIJDEN IN SPANJE
Eenmaal in Teknon liep alles gelukkig gewoon door, ondanks de noodverordening die ondertussen afgegeven werd door de Spaanse regering toen mijn moeder en ik daar al opgenomen waren.
De onderzoeken in een andere kliniek verliepen redelijk goed. Ik kwam in een gloednieuwe MRI te liggen waarvan ze de beelden nog niet helemaal goed kregen ingesteld.  Daarom moesten wat MRI onderzoeken herhaald worden. Er werden zelfs nog onderdelen uit het plastic getrokken om mij juist te positioneren.
Door de bizarre drukte in Teknon kreeg ik nog heel laat op de avond enkele scans.

PRIVÉKOK EL PAPÁ
Ziekenhuizen vinden plantaardig eten vaak erg lastig te maken maar gelukkig hadden wij onze eigen privékok uit Nederland ‘overgevlogen’…. Klinkt lekker chique 😉 Hij was de 20ste direct in ons zorgappartement MICs Sant Jordi ingetrokken en maakte de lekkerste plantaardige gerechten en kwam ze tot aan de deur zelfs brengen! Helaas mocht hij niet gelijktijdig binnen zijn met mijn moeder vanwege de Corona regels. Het was zo  lekker paps!!!

DE DAG VAN HET “DOORGEEFLUIKJE”
D-Day 26 oktober! Vandaag wordt Ilona 2.0. gemaakt door één van het beste neurochirurgische team van de wereld.
Mijn ouders waren zenuwachtig en hadden de tranen hoog zitten maar ik was compleet ZEN. Dit is DE DAG waar we naar toe hebben gewerkt. Ilona 2.0. zal vandaag “gemaakt” worden.
Het werkt net wat anders dan in Nederland. In Nederland ga je eerst naar de OK kamer en vertellen ze je dat je gaat slapen. Hier stonden wat mensen op zo’n “uitslaapkamer” op een gegeven moment om mij heen wat blijkbaar ook de “inslaapkamer” bleek te zijn. Het laatste wat ik me herinnerde als Ilona 1.0 is dat er een mevrouw met 3 spuiten in mijn infuus in mijn pols begon te spuiten….

EN TOEN WERD IK WAKKER
Ik lag op een kamertje waar op de gang een grote kermis gaande was; lichten, geluiden , drukte… half trippend lag ik daar tussen slaap en wakker zijn.
Hmmmmm waar ben ik beland? Waarom lig ik hier? Hoor ik niet op de OK te liggen?
Toen kwam mams binnen… Kunnen ze mij niet in slaap brengen? Hebben ze je daarom gehaald?
Nee, zei ma…  je bent al geopereerd…. Uhhhh wat zeg je? Echt? Welke dag is het dan? Dinsdagmiddag? Oh beter!!!! Het zit er al op….
Ik bleek er al vanaf maandagavond te liggen. Maar helaas mocht ik nog niet naar de kamer… De kamers liggen vol….Ik moet wachten tot er een plekje vrij komt.
Alle begrip hoor want in Teknon wordt op dit moment kei hard gewerkt en alle afdelingen liggen vol. Gewone patiënten worden verplaatst om Corona patiënten meer ruimte te kunnen geven.
Maar balen was het wel op dat moment. Trippen is niet echt mijn ding noch kermissen….

AL TRIPPEND ZOEKEND NAAR EEN JUISTE PIJNBESTRIJDINGS SPIEGEL
Ik had al vele uren niet meer geslapen vanwege de bizarste dromen die ik kreeg van het Ketamine goedje. De één vindt het heerlijk spul en vindt die bijwerking wel lekker, de ander heeft niet zoveel last van de bijwerking maar ik ben juist die patiënt die echt die bijwerking heel erg vervelend vind.
Gelukkig mocht ik al snel afbouwen en de ander voor mij wel bekende (medium) pijnstiller ophogen (Tramadol)
Ook het middeltje wat je tussendoor zou moeten helpen deed bij mij niks. Terwijl iedereen er baat bij zou helpen kon ik geen verschil van opmerken. Ik heb een paar dagen er verplicht aan zitten ‘lurken’ maar al gauw naast me neer gelegd. Ook Fentanyl was het duidelijk ook niet voor mij.
Helaas heb ik altijd het probleem gehad dat medicatie bij mij veel korter duurt dat een gemiddeld persoon. Komt dat omdat ik roodharig ben en wij anders op pijn reageren of komt EDS om de hoek kijken waarbij ook is gebleken dat er problemen zijn met de pijnbestrijding? Geen idee? Misschien een combi? Maar er zaten flinke diepe dalen in mijn pijngrens waardoor ik letterlijk badend in het zweet lag. De stroompjes zweet gleden overal vanaf en mijn temperatuur vloog omhoog. Mijn natuurlijke lichaamsreactie op pijn….. Na heel veel bloedtesten bleek er gelukkig geen onderliggende oorzaak te zijn van mijn temperatuurverhoging.
Gelukkig had ik inspraak op mijn eigen pijnbestrijding en gingen we de pijnmedicatie interval aanpassen. De zwaardere medicatie gingen we langzaam omzetten in medium (verhoogde) pijnmedicatie (Tramadol icm Paracetamol). Ik stond er zelfs versteld van dat mijn lichaam met zulke pijnen reageerde op Paracetamol.
De pijnbestrijding spiegel begon eindelijk vlak te worden, mits ik me niet bewoog natuurlijk 😉

OVER TOT REVALIDATIE
Nu begonnen de artsen te praten over zitten en bewegen. Maar dat zag ik absoluut nog niet zitten. Ik kon niet eens draaien zonder hulp en messteken in mijn rug te voelen, laat staan dat ik dan nog moest zitten of zelfs mij moest verplaatsen naar een diepe stoel.
Langzaam probeerde ik het wel maar niet zoals ze aangaven hoe zij het voor ogen zagen.
Om de rug van het bed langzaam omhoog te doen was veruit te pijnlijk voor mij. Alle doorgesneden spieren in mijn rug stond te strak en gaven bij het minst of geringste het gevoel dat er een bot broodmes door mijn spieren gingen. Daarnaast helpt die stomme holle rug daar ook niet eens bij.
Tot 30 graden het bed omhoog te laat komen ging nog prima. Daarna wilde ik graag met behulp van de verpleegsters rechtop gezet worden. En dat ging redelijk. Na een paar minuten stroomde het zweet weer langs mij heen dus moest ik weer liggen.
Ze vonden het tijd dat ik in een bepaalde stoel in de kamer ging zitten. Maar omdat helaas zware bekkeninstabiliteit klachten van toen weer om de hoek kwam kijken door het continue liggen op mijn zij was dat geen optie voor mij. Die stoel was veel te diep. Als ik daarin zou gaan zitten zou dat funest zijn voor mijn bekken en zou ik er niet meer uit kunnen komen.
Ik koos voor een andere stoel. De eerste keer zitten hield ik ook maar een paar minuten vol. Die bekken en doorgesneden spieren deden echt veel pijn en ik had er ook mijn mindset nog niet naar. Mijn moeder bleef echter tot vervelendst toe aandringen, maar “die schop onder mijn reet heeft gewerkt ma….”

EN NU KNALLEN!
Ik had er genoeg van. Ik wilde niet meer continue liggen, ik was klaar met het in het ziekenhuis liggen. En zo eigenwijs als ik ben, als ik ergens voor ga doe ik dat vol overgave. En ga ik dwars door alle grenzen tot ik bereik wat ik wil bereiken.
Ik besloot dat ik toch beter mijn best moest gaan doen. Mijn moeder hielp mij overeind en ik besloot te blijven zitten ondanks de rivierstromen van mijn lichaam af stroomden. En dat een heel uur lang….
Later op de dag nog een heel uur…. En zo gingen we door.
En toen vond ik het tijd worden dat we maar eens wat passen gingen zetten… en van een paar passen volgde al snel tientallen meters tot een blokje afdeling nog voor het ontbijt…. Wat een fijne coach die mams!

MIJN INZET WERD BELOOND
De artsen zagen de reuze sprongen die ik nam en besloten dat ik beter in het zorghotel af was dat in Teknon vanwege het hoge besmettingsgevaar….
Eerder dan gepland mocht ik op donderdag al naar huis ipv zaterdag….
Fijn! Daar gaan we verder werken met zijn 3en aan mijn herstel….

Wordt vervolgd….

Doneer jij ook?

De operatie die het leven van Ilona gaat redden kan alleen plaatsvinden in Barcelona.
Dit kost € 130.000.
Maar wordt niet vergoed.
Doneer jij ook om het leven van Ilona te redden?
Natuurlijk doneer ik ook!

Stichting Toekomst voor Ilona
Hofmeesterij 15
6852 NA Huissen

KvK nummer 78341833

IBAN NL09 RABO 0356 9485 44

+31 6 82738896

info@toekomstvoorilona.nl

Deze site is gemaakt
door Frank Los
Privacyverklaring
linkedin facebook pinterest youtube rss twitter instagram facebook-blank rss-blank linkedin-blank pinterest youtube twitter instagram