TWEE STAPPEN VOORUIT, ÉÉN STAP TERUG…

We zijn alweer een paar weken verder nadat ik mijn laatste blog heb geschreven maar wat een hoogtepunten heb ik al gehaald!!! Niet te bevatten gewoon… maar soms viel ik ook stukjes naar beneden. Laten we maar eens beginnen, ready, set, go:

Als een speer ging ik in het begin. De eerste paar dagen kreeg ik douchehulp van BuurtZorg. (zulke lieve mensen ♥, nogmaals dank BuurtZorg!) maar toen had ik hen eigenlijk al bijna niet meer nodig. Douchen ging goed maar afdrogen en aankleden ook. Alleen de wond moest nog even in de gaten worden gehouden. Al vrij vlot kon ik dat allemaal zelf weer. Mijlpaaltje hoor!
OK, misschien een kleine kanttekening het douchen gaat niet ideaal vanwege mijn krappe hoekdouchecabine. Als je een stijve nek en een log lichaam hebt knal je tijdens het soppen van je benen met je hoofd al snel tegen de cabinewand aan. Nu ben ik wel zo lenig dat ik mijn been helemaal omhoog kan doen maar daar zijn mijn tegels veel te glad voor…. En is natuurlijk ook hartstikke gevaarlijk.
Daarom ben ik ook met WMO (Wet Maatschappelijke Ondersteuning), mijn ergotherapeut en Adviespunt Zorgbelang  bezig om het een en ander aan te passen, waaronder het verwijderen van de douchecabine en het plaatsen van een opklapbare douchestoel… helaas doet WMO alleen die douchestoel. Maar straks hoef ik niet meer zoef zoef te douchen en kan ik de tijd nemen.

Vanaf het begin dat we aankwamen in Nederland kon ik al vlot voor mezelf eten maken. Eerst opwarmen en later ook simpel koken. Dus wederom CHECK

Zoals ik eerder had verteld zijn de honden ook weer heerlijk thuis. Ik had o.a. via Facebook ontzettend veel lieve mensen in 1 uur (!!!) gevonden om de uitlaatrondes te doen. Zo fijn! Door vakantie van één van hen ging ik de week erna de ochtendritjes zelf op de scootmobiel proberen.
Dus twee dagen voor ik dit ging proberen heb ik de ijzeren (uhhhh meer plastic dan) ros van stal gehaald en heb ik mijn eerste ritje weer gemaakt. Toet, toet, toet  daar ging ik op de ..scooter(mobiel). Op naar de winkel (ik geloof worteltjes, komkommer en humus halen voor onze eerste movie-night)… En het ging gewoon Easy Peasy!!! Trots als een pauw was ik! Voor het eerst ging ik weer sinds bijna een jaar, denk ik, naar de winkel op de scootmobiel.
Oh nee…. Dit was denk ik mijn tweede keer nadat we thuis in Nederland aan waren gekomen. Want ik was al een keer met mijn moeder met de rolstoel naar de Action geweest (schoencadeautjes halen).
Op een maandagmorgen was het zover, ik pakte het ros en liet mijn honden uit. Ook dat ging supergoed, nou ja eigenlijk fantastisch! Ik vind het heerlijk om even buiten te zijn en over de weides,  het park enzo te kijken…. En geloof het of niet maar ik werd ook getrakteerd met een mooie zonsopkomst! Wat baalde ik dat ik die niet vast kon leggen want ik had niks bij mij. Een fotograaf fietste nog vlug achter mij langs om vervolgens op de dijk stil te staan op die grote vuurrode bol vast te leggen. Dat was het moment dat ik de meeste uitlaatrondes weer zelf doe op de scoot.

Vertelde ik niet in de laatste blog dat het TIME for a CHANGE was?! Nou bye bye ziekenhuis-bed in de huiskamer en welkom nice cosy bank…. OK nog 14-16 weken wachten helaas. Het wordt een mooie mosgroene driezitter met daaraan een longchair met hoofdsteun (dat wordt uiteraard lekker mijn hoekkie) en 2 hockers.
Zo hebben we een heerlijke familiebank voor onze zaterdagavond movie-nights! De kids hebben gewonnen! Nu kunnen zei middels een hocker ook heerlijk eronderuit zakken voor de TV.
Over movie-night gesproken…. Dat was onze traditie die ergens in 2019 strandde… en jawel ook deze is alweer opgepakt, niet één keer maar vanavond al voor de 3de x (Harry Potter films!)

En de klapperrrrrrr van de hoogtepunten is dat de kids weer heerlijk bij mij thuis zijn (op 1 nachtje in het weekend na dan). Ik kan ze weer opwachten met een warme bakkie thee en wat lekkers en het is me zelfs al gelukt om mee te bouwen met lego, spelletjes te doen en mee te tekenen ♥♥.
Oh en weet je wat mij ook al is gelukt…. Mijn mooie lieve Roos op te halen van school. Ze straalde van oor tot oor en …ik ook! We weten beide niet meer wanneer dat voor het laatst is geweest.
Niets is fijner dan de knuffels van mijn kids, nu kunnen we weer knuffelen wanneer we maar willen.  Deze zebramama* is helemaal blij dat haar kroos weer thuis is.

Gelijktijdig heb ik afgelopen weken ook heel veel intensieve gesprekken gevoerd en werd mijn belasting zwaarder en zwaarder waardoor ik toch wat stappen achteruit heb moeten nemen. Dat betekent dat ik helaas weer elke dag meer slaap nodig heb. Maar dat is niet zo gek als je bedenkt dat het nog geen 2 maanden geleden is geweest dat ik deze zware operatie ben ondergaan. In principe staat voor deze operatie een revalidatietijd van  1 tot 2 jaar.
Mijn borsten zijn nogmaals onderzocht in het Radboud. Daar was een mammografie niet mogelijk omdat ik mijn nek niet kan draaien, geen idee hoe we dat toen net na de operatie hadden gedaan daar in Spanje. Maar na een echo blijkt dat het vetweefsel ontstoken is wat waarschijnlijk komt door de 10 uur durende operatie. Volgende maand krijg ik weer een follow up.
Daarbij komt dat ik helaas door een studiedag en het bezoek van de Heilig Man 3 dagen achter elkaar overdag niet kon rusten en dat Denn de afgelopen 2 dagen ook geen school heeft gehad (lerares van een andere groep heeft Corona dus is de lerares van Denn verdeeld over de klassen) Daardoor kon ik eergisteren ook niet kon rusten. Gelukkig heeft mams Denn opgehaald zodat ik wat uurtjes kon slapen.
Denn, mijn kleine (grote) man heeft het ook nog eens moeilijk met alle prikkels door alle veranderingen en feestdagen wat mij onwijs veel energie kost.
Daarnaast heb ik net als mijn ouders ook last van enkele dagen hoofdpijn en keelpijn. Mijn ouders zijn gelukkig negatief getest maar nadat ik gister middag wakker werd was mijn keel echt zo rauw dat ik ook een testafspraak heb gemaakt. Ik wil zeker weten dat het geen Corona is want a.s. maandag heb ik wederom een afspraak in het ziekenhuis. Dit keer met chirurgie om de zenuwen van mijn zweetklieren in mijn oksels door te laten snijden. Ik heb namelijk last van overmatig zweten, hyperhidrose noemt men dat met een moeilijk woord. Door Corona en omdat het zo slecht met mij ging heb ik al een tijdje geen Botox injecties gehad waardoor ik weer meer transpireer. En met die synthetische drukkleding die ik nu moet dragen is dat echt niet zo fris dus ik ga na 10 jaar Botox overstag voor een permanente oplossing.
Kortom ik ben nu even aan het aanmodderen….
Maar goed net als alle mama’s kunnen mama’s niet blijven liggen en moeten doorgaan… dus ook deze zebramama*

O ja en eergisteren kreeg ik het fijne nieuws dat de aanvraag voor een elektrische rolstoel goed is gekeurd. YEAH!!!! Nu ik langer rechtop kan zitten zou ik het fijn vinden om er meer te kunnen zijn voor mijn kinderen.

Wordt vervolgd…

*𝑨𝒓𝒕𝒔𝒆𝒏 𝒊𝒏 𝒐𝒑𝒍𝒆𝒊𝒅𝒊𝒏𝒈 𝒆𝒏 𝒂𝒏𝒅𝒆𝒓𝒆 𝒛𝒐𝒓𝒈𝒑𝒓𝒐𝒇𝒆𝒔𝒔𝒊𝒐𝒏𝒂𝒍𝒔 𝒌𝒓𝒊𝒋𝒈𝒆𝒏 𝒂𝒍 𝒋𝒂𝒓𝒆𝒏 𝒈𝒆𝒍𝒆𝒆𝒓𝒅 𝒅𝒂𝒕 𝒃𝒊𝒋 𝒅𝒆 𝒛𝒐𝒆𝒌𝒕𝒐𝒄𝒉𝒕 𝒏𝒂𝒂𝒓 𝒆𝒆𝒏 𝒅𝒊𝒂𝒈𝒏𝒐𝒔𝒆 ‘𝒘𝒂𝒏𝒏𝒆𝒆𝒓 𝒆𝒓 𝒉𝒐𝒆𝒇𝒈𝒆𝒕𝒓𝒂𝒑𝒑𝒆𝒍 𝒌𝒍𝒊𝒏𝒌𝒕, 𝒎𝒆𝒏 𝒎𝒐𝒆𝒕 𝒅𝒆𝒏𝒌𝒆𝒏 𝒂𝒂𝒏 𝒆𝒆𝒏 𝒑𝒂𝒂𝒓𝒅 𝒆𝒏 𝒏𝒊𝒆𝒕 𝒂𝒂𝒏 𝒆𝒆𝒏 𝒛𝒆𝒃𝒓𝒂’.
𝑴𝒆𝒕 𝒂𝒏𝒅𝒆𝒓𝒆 𝒘𝒐𝒐𝒓𝒅𝒆𝒏; 𝒇𝒐𝒄𝒖𝒔 𝒐𝒑 𝒘𝒂𝒕 𝒈𝒂𝒏𝒈𝒃𝒂𝒂𝒓 𝒊𝒔 𝒆𝒏 𝒛𝒐𝒆𝒌 𝒏𝒊𝒆𝒕 𝒕𝒆 𝒔𝒏𝒆𝒍 𝒏𝒂𝒂𝒓 𝒐𝒏𝒃𝒆𝒌𝒆𝒏𝒅𝒆 𝒂𝒂𝒏𝒅𝒐𝒆𝒏𝒊𝒏𝒈𝒆𝒏. 𝑽𝒆𝒆𝒍 𝒗𝒂𝒏 𝒐𝒏𝒔 𝒛𝒊𝒋𝒏 𝒆𝒄𝒉𝒕𝒆𝒓 𝒋𝒂𝒓𝒆𝒏 𝒃𝒆𝒛𝒊𝒈 𝒐𝒎 𝒆𝒆𝒏 𝒅𝒊𝒂𝒈𝒏𝒐𝒔𝒆 𝒕𝒆 𝒌𝒓𝒊𝒋𝒈𝒆𝒏 𝒗𝒐𝒐𝒓 𝑬𝑫𝑺 𝒐𝒇 𝑯𝑺𝑫, 𝒂𝒂𝒏𝒅𝒐𝒆𝒏𝒊𝒏𝒈𝒆𝒏 𝒅𝒊𝒆 𝒓𝒆𝒍𝒂𝒕𝒊𝒆𝒇 𝒐𝒏𝒃𝒆𝒌𝒆𝒏𝒅 𝒛𝒊𝒋𝒏. 𝑾𝒂𝒏𝒕 𝒘𝒆 𝒛𝒊𝒆𝒏 𝒆𝒓 𝒕𝒆 𝒏𝒐𝒓𝒎𝒂𝒂𝒍 𝒖𝒊𝒕, 𝒘𝒆 𝒛𝒊𝒋𝒏 𝒕𝒆 𝒋𝒐𝒏𝒈 𝒗𝒐𝒐𝒓 𝒅𝒆𝒛𝒆 𝒌𝒍𝒂𝒄𝒉𝒕𝒆𝒏 𝒐𝒇 𝒎𝒊𝒔𝒔𝒄𝒉𝒊𝒆𝒏 𝒕𝒆 𝒐𝒖𝒅. 𝑶𝒇, 𝒘𝒂𝒂𝒓 𝒘𝒆 𝒗𝒂𝒏 𝒗𝒆𝒓𝒅𝒂𝒄𝒉𝒕 𝒘𝒐𝒓𝒅𝒆𝒏 𝒊𝒔 𝒛ó 𝒛𝒆𝒍𝒅𝒛𝒂𝒂𝒎 𝒅𝒂𝒕 𝒉𝒆𝒕 𝒐𝒏𝒎𝒐𝒈𝒆𝒍𝒊𝒋𝒌 𝒍𝒊𝒋𝒌𝒕 𝒅𝒂𝒕 𝒋𝒖𝒊𝒔𝒕 𝒅á𝒕 𝒅𝒆 𝒅𝒊𝒂𝒈𝒏𝒐𝒔𝒆 𝒊𝒔.
𝑫𝒆 𝒛𝒆𝒃𝒓𝒂 𝒊𝒔 𝒉𝒊𝒆𝒓𝒅𝒐𝒐𝒓 𝒐𝒏𝒔 𝒔𝒚𝒎𝒃𝒐𝒐𝒍 𝒈𝒆𝒘𝒐𝒓𝒅𝒆𝒏 𝒐𝒎 𝒖𝒊𝒕 𝒕𝒆 𝒅𝒓𝒂𝒈𝒆𝒏 𝒅𝒂𝒕 ‘𝒘𝒂𝒏𝒏𝒆𝒆𝒓 𝒋𝒆 𝒉𝒐𝒆𝒇𝒈𝒆𝒕𝒓𝒂𝒑𝒑𝒆𝒍 𝒉𝒐𝒐𝒓𝒕, 𝒆𝒓 𝒘𝒆𝒍 𝒅𝒆𝒈𝒆𝒍𝒊𝒋𝒌 𝒔𝒑𝒓𝒂𝒌𝒆 𝒗𝒂𝒏 𝒆𝒆𝒏 𝒛𝒆𝒃𝒓𝒂 𝒌𝒂𝒏 𝒛𝒊𝒋𝒏’. 𝑫𝒆 𝑬𝒉𝒍𝒆𝒓𝒔-𝑫𝒂𝒏𝒍𝒐𝒔 𝒔𝒚𝒏𝒅𝒓𝒐𝒎𝒆𝒏 𝒆𝒏 𝑯𝑺𝑫 𝒛𝒊𝒋𝒏 𝒗𝒂𝒌𝒆𝒓 𝒗𝒐𝒐𝒓𝒌𝒐𝒎𝒆𝒏𝒅 𝒅𝒂𝒏 𝒎𝒆𝒏 𝒅𝒆𝒏𝒌𝒕, 𝒎𝒂𝒂𝒓 𝒛𝒊𝒋𝒏 𝒐𝒏𝒗𝒆𝒓𝒘𝒂𝒄𝒉𝒕𝒆 𝒂𝒂𝒏𝒅𝒐𝒆𝒏𝒊𝒏𝒈𝒆𝒏 𝒐𝒎𝒅𝒂𝒕 𝒂𝒓𝒕𝒔𝒆𝒏 𝒆𝒆𝒓𝒅𝒆𝒓 𝒅𝒆𝒏𝒌𝒆𝒏 𝒂𝒂𝒏 𝒇𝒊𝒃𝒓𝒐𝒎𝒚𝒂𝒍𝒈𝒊𝒆, 𝒓𝒆𝒖𝒎𝒂 𝒐𝒇 𝒆𝒆𝒏 𝒂𝒏𝒅𝒆𝒓𝒆 𝒎𝒆𝒆𝒓 𝒈𝒂𝒏𝒈𝒃𝒂𝒓𝒆 𝒅𝒊𝒂𝒈𝒏𝒐𝒔𝒆.

Doneer jij ook?

De operatie die het leven van Ilona gaat redden kan alleen plaatsvinden in Barcelona.
Dit kost € 130.000.
Maar wordt niet vergoed.
Doneer jij ook om het leven van Ilona te redden?
Natuurlijk doneer ik ook!

Stichting Toekomst voor Ilona
Hofmeesterij 15
6852 NA Huissen

KvK nummer 78341833

IBAN NL09 RABO 0356 9485 44

+31 6 82738896

info@toekomstvoorilona.nl

Deze site is gemaakt
door Frank Los
Privacyverklaring
linkedin facebook pinterest youtube rss twitter instagram facebook-blank rss-blank linkedin-blank pinterest youtube twitter instagram